Wyprawa helikopterem po Islandii z lądowaniem

Maszyna siada na płaskim fragmencie terenu, który pilot zna z wcześniejszych lotów — na lodzie, żwirze lub zwartym, geotermalnym gruncie. Wirniki zwykle pozostają w ruchu, odpinasz pasy, gdy ci każą, i wychodzisz przed śmigłowiec w przygarbieniu, bo tak uczy się każdego podczas odprawy. Potem masz około dziesięciu minut.

Dziesięć minut brzmi krótko. W praktyce to właśnie ten moment ludzie opisują później, bo to jedyna chwila podczas tych wycieczek, gdy hałas przestaje dominować. Na lodowcu w bezwietrznym powietrzu cisza jest naprawdę zdumiewająca. Na polu Hengill wcale nie jest cicho — ziemia syczy, para przesuwa się na boki na wietrze, a zapach siarki jest nie do pomylenia.

To, za co płacisz, to właśnie te dziesięć minut, dwa lub trzy razy. Dlatego koszt na minutę w powietrzu to mylący sposób porównywania tych wycieczek z przelotami: w trasie z lądowaniem minuty spędzone na ziemi są sednem produktu.

Jeśli celem wycieczki są tereny wulkaniczne na półwyspie Reykjanes, lądowanie niczego nie dodaje. Żadna wycieczka nie ląduje na polu lawowym, ponieważ świeży wypływ jest niestabilny, ostry i miejscami wciąż ciepły pod spodem. Trzy miejsca lądowania znajdują się gdzie indziej: na lodowcu, na grzbiecie geotermalnym i na górskim żwirze. Dopłata za lądowanie to dopłata za zobaczenie innego krajobrazu, a nie za bliższe przyjrzenie się wulkanowi.

Lądowania są też pierwszym, co pada ofiarą pogody. Wiatr i warunki na miejscu lądowania muszą być odpowiednie, podobnie jak na trasie, i całkowicie normalne jest, że wycieczka leci, zwiedza z powietrza i pomija lądowanie. Operatorzy podchodzą do tego różnie, więc zanim zapłacisz, zapytaj, co się dzieje, gdy lądowanie zostanie odwołane.

A jeśli masz napięty plan dnia, lądowania kosztują czas. Fire and Ice to dwie godziny od drzwi do drzwi za około dwadzieścia minut na ziemi. Dla większości ludzi to właściwa wymiana, ale to jednak wymiana.