Wyprawa helikopterem nad Fagradalsfjall

Erupcje ustały; powstały wtedy teren nigdzie nie zniknął. Nad tym, nad czym przelatujesz, rozciąga się niecka wśród wzgórz z linią stożków pośrodku i lawą rozlaną w dół zbocza szerokimi, pofałdowanymi płatami. Najświeższe potoki są surowo czarne i całkowicie nagie. Starsze wokół nich zaczęły już porastać mchem, który nadaje im szarozielony odcień, zupełnie inaczej wyglądający na zdjęciach.

Z powietrza można prześledzić sekwencję: który otwór erupcyjny otworzył się pierwszy, w którym kierunku płynął każdy potok, gdzie jeden przelał się przez drugi, oraz czystą linię na dalekim skraju, gdzie skała po prostu się zatrzymała. Ta sekwencja jest tym, co naprawdę trudno zobaczyć pieszo, bo na ziemi jesteś wewnątrz jednego potoku naraz.

W niektórych miejscach powierzchnia zapadła się do kanałów lawowych, które z góry wyglądają jak ciemne korytarze przecinające pole. W zimny dzień możesz zobaczyć parę tam, gdzie woda wciąż znajduje gorącą skałę. To nie jest lawa i żadna rzetelna strona nie powinna tak tego opisywać.

Piesza wycieczka jest darmowa i to prawdziwe przeżycie. Oznakowane szlaki prowadzą z parkingów przy Sudurstrandarvegur, trasa w obie strony to około siedmiu–dziewięciu kilometrów, a stanie na krawędzi krateru daje poczucie tekstury, której żaden lot nie zapewni. Zajmuje to jednak od trzech do pięciu godzin plus dojazd, a szlaki bywają zamykane — z powodu gazów wulkanicznych, pogody czy stabilności gruntu — często z krótkim wyprzedzeniem.

Lot daje coś przeciwnego: zero tekstury, za to pełną strukturę. Trzydzieści pięć–czterdzieści minut, bez chodzenia, a cały system rozpościera się na raz. Osoby, które robią i jedno, i drugie, zwykle mówią, że lot wyjaśnił im to, po czym chodzili.

Jedno, czego lot nie robi, to nie przybliża cię podczas aktywnej erupcji. Ograniczenia lotnicze wokół erupcyjnej szczeliny mogą odsunąć samoloty dalej lub całkowicie je uziemić, więc aktywny wulkan nie gwarantuje lepszego lotu.